Document Type : Scientific Research
مقدمه
در اثر وقوع بلایای طبیعی اکثر ساختمان ها از آسیب های گسترده رنج می برند، بسیاری از آن ها به طور کامل سقوط می کنند و تخریب خانه ها یکی از مهم ترین اثرات یک فاجعه است که باعث می شود تعداد زیادی از افراد بی خانمان شوند(فیلکس و همکاران،2013). سالانه به طور متوسط 9 میلیون نفر پس از بروز حوادث طبیعی بی خانمان می شوند که حدود 13 درصد از این تعداد مربوط به افرادی است که در اثر وقوع زلزله خانه هایشان ویران شده است. آثار تخریب حوادثی نظیر زلزله و سیل در کشورهای درحال توسعه، به دلیل ضعیف بودن ساختار خانه ها، بیشتر بوده و به طور طبیعی، درصد افراد بی خانمان بالاتر خواهد بود(دیسستر ،2005). مخاطرات طبیعی از مهم ترین عوامل تخریب سکونتگاه های انسانی محسوب می شوند. زلزله یکی از خطرناک ترین بلایای طبیعی عصر حاضر است که همواره اهمیت خود را به طور عینی نمایان کرده است(بهزادفر،1384).
تجارب موجود نشان می دهد علیرغم تلاش های صورت گرفته، در تأمین سرپناه پس از زلزله پیشرفت چشمگیری حاصل نشده است. روش ها و شیوه های متنوع تأمین سکونتگاه های موقت برای آسیب دیدگان سوانح اخیر در ایران، به دلیل عدم انطباق با شرایط منطقه، در عمل کارایی لازم را نداشته و از یکسو سبب بروز مشکلات و معضلاتی دراز مدت در منطقه ی سانحه دیده شده و نیز موجب هدر رفتن منابع مالی فراوانی می شود(خورشیدیان،1387). روشهای ساخت و مصالح نوین در تولید سرپناه موقت موضوع تحقیقات بسیاری بوده است ولی به تطبیق الگوی ساخت سکونتگاههای موقت با دیگر شرایط محیط و زمینه اطراف از قبیل جغرافیا، فرهنگ مردم، اقلیم و...کمتر توجه شده است(منصوری و همکاران،1397). در ماده 25 بیانیه جهانی حقوق بشر آمده است که مسکن مناسب حق هرکسی است. با رخ دادن سوانح طبیعی مخرب و در شرایط بحرانی پس از سانحه، زمانی که کارکردها و نهادهای اجتماعی جامعه در دوره زمانی مشخص به هم می ریزد، داشتن مسکن مناسب از آسیب دیدگان سلب می شود. با توجه به طول کشیدن زمان ساخت مسکن آسیب دیدگان، این حق باید در مسکن موقت برای آسیب دیدگان فراهم شود(فلاحی،1386). در این میان آنچه اهمیت دارد، تأمین سرپناهی برای ایجاد آرامش، امنیت، اطمینان خاطر و باز توانی روانی و روحی افراد آسیب دیده در دوران سکونت در مسکن موقت و نیز قابلیت بهره برداری دائم از مسکن موقت پس از رفع شرایط بحران است. علیرغم تمامی ابتکارات و کوشش ها در زمینه مسکن موقت، سرپناهی که اهداف فوق را تأمین کند و پاسخگوی نیازهای اساسی سانحه دیدگان باشد، معمولا دور از دسترس است.
تجربه حاکی از آن است که اگر ضوابط از قبل معین نشوند، در زمان آغاز برنامه ایجاد سکونتگاه موقت عوامل غیر قابل پیش بینی در برنامه دخالت کرده و به انواع مختلف بر کیفیت آن اثر می گذارد. مهم ترین عامل جهت آمادگی قبلی شناخت میزان آسیب پذیری در بحران، اولویت بندی و مشخص کردن راه حل هایی جهت پیشگیری و مهار خطرهایی که امکان بروز آن می رود است(اهری،1369). بررسی رویکردهای تأمین سرپناه موقت انعطافپذیر پس از وقوع سوانح در بستر و شرایط اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی مربوطه، نتایج ارزشمندی در اختیار ما خواهد گذاشت و می تواند درس های مفیدی در خود داشته باشد، تا نقایص گذشته رفع و نکات مثبت آن تقویت گردد. عوامل مختلفی بر مسکن موقت بعد از سانحه تاثیر می گذارند که هر کدام باعث ایجاد مشکلات و معضلات زیادی می شود این عوامل شامل شغل، اقلیم، جمعیت و... می باشد. در این پژوهش عامل اقلیم را مورد توجه قرار داده و سعی می کنیم با استخراج عوامل اقلیمی و محیطی شهرستان اردبیل راهکارهای مؤثری مرتبط با بهره مندی از شرایط اقلیمی در طراحی مسکن موقت ارائه شود.
هدف کلی این پژوهش ارزیابی تاثیر ویژگی های کالبدی مسکن موقت بر میزان بهره مندی از خصوصیات اقلیمی در مناطق زلزله زده شهر سرعین و روستاهای آن می باشد.
سوالات زیر در این پژوهش مطرح شده است:
- تاثیر عوامل کالبدی بر میزان بهره مندی از ویژگی های اقلیمی در طراحی مسکن موقت چگونه است؟
- میزان اهمیت تاثیر عوامل کالبدی در بهره مندی از خصوصیات اقلیمی.